... the precise application of color, its balanced proportions, the transparency and ethereal quality of the figures, the laconic gesture of the outline and line, and the spirit of ongoing explosive fragmentation in the pictorial space are all features indicating a route between the earthly and the celestial. They form the record of a personal pictorial syntax and grammar that now eludes the bonds of classified symbolism to privilege the essential as sign and element. There's also that feeling of extrication from this earthly pull which makes Zamboura's paintings sculptural, theatrical, and painterly all at the same time. The decreased representational gravity offers greater freedom and mobility to the pictorial components, which in this way reveal and are revealed, activate and are activated, resolve and are resolved. Without neglecting formative pictorial convention, each internal element of the painting moves and is moved, thus achieving from within the reversal of the painting's introversion. This perpetual permutation leads to permanent pictorial transformation, while the painting takes on the functional aspects of a kaleidoscope, monitoring and displaying the cosmic dimensions of the work of art. There is an outwards movement, but this movement always bears the marks of the inner experience. . .

---

  ....η λεκτική ακρίβεια του χρώματος, η ισορροπημένη αναλογικά χρωματική ποσότης, η διαφάνεια και το αιθέριο των φιγούρων, η λακωνική έκφραση περιγραμμάτων και γραμμών και το πνεύμα μιας μόνιμης εκρηκτικής αποσπασματικότητας στον ζωγραφικό χώρο, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι τα ίχνη μιας πορείας μεταξύ γήινου και ουράνιου. Είναι τα τεκμήρια μιας προσωπικής ζωγραφικής σύνταξης και γραμματικής, η onoia ξεφεύγει πια από τα οπτικά δεσμά του αρχειοθετημένου συμβολισμού και πριμοδοτεί το ουσιαστικό σαν σημείο και σαν στοιχείο.... Είναι επίσης αυτό το αίσθημα του απεγκλωβισμού από την γήινη έλξη που κάνει τα έργα της Μ. Ζαμπούρα νάχουν γλυπτότητα, θεατρικότητα, ζωγραφικότητα ταυτόχρονα. Η μείωση της παραστατικής βαρύτητας δίνει μεγαλύτερη ελευθερία και κινητικότητα στα ζωγραφικά συστατικά, τα οποία έτσι διαφαίνουν και διαφαίνονται, ενεργοποιούν και ενεργοποιούνται, αναλύουν και αναλύονται. Ετσι δίχως να λησμονιέται η ιδρυτική ζωγραφική σύμβαση κάθε εσωτερικό στοιχείο του πίνακα κινείται και κινεί, μ' αποτέλεσμα να πετυχαίνεται η από τα μέσα μεταβολή της εξωτερικότητας του έργου. Αυτό το διαρκές μεταλλακτικό οδηγεί σ' ένα μόνιμο ζωγραφικό μετασχηματισμό. Και ο πίνακας παίρνει τις λειτουργικές διαστάσεις ενός κοσμοσκόπιου που παρατηρεί και δείχνει τις συμπαντικές διαστάσεις του έργου τέχνης. Υπάρχει μιά κίνηση προς τα έξω, αλλά αυτή η κίνηση φέρει πάντα πάνω της τα σημάδια της εμπειρίας του μέσα...

---

  ... Without literary or sentimental picturesqueness, the painter remoulds in these canvases the unique and magical, as it were, relationship of a child to its toys, sketching at the same time some significant nuances of a child's psychism. She works with the eye of a child, seeking out the old emotion, caught up in a two-way course in time. The synthetic solutions, the mise-en-page of the subject, the fragmentary rendering and the non-realistic, symbolic scale generate an image where the real and the immediately recognizable have been endowed with a peculiar substance as they co-exist in a fragile equilibrium with the image in the imagination. The shapes which intersect each other, the interweaving and reciprocal overlapping of the planes are, one could say, the pictorial metaphor for this complex multi-dimensional game carried out through the multiple relationships between the present and the past, between reality, dream and fantasy, between the artist's and the child's vision...

---

  ... Xωρίς φιλολογία ή συναισθηματικές γραφικότητες, η ζωγράφος αναπλάθει στους πίνακες αυτούς τη μοναδική, "μαγική" σχέση του παιδιού με τα παιχνίδια-αντικείμενα, σκιαγραφώντας παράλληλα κάποιες σημαίνουσες αποχρώσεις του παιδικού ψυχισμού. Κοιτάζει με τα μάτια του παιδιού, αναζητεί την αλλοτινή συγκίνηση, εμπλεγμένη σε μια αμφίδρομη πορεία. μέσα στο χρόνο. Οι συνθετικές λύσεις, η σελίδωση του θέματος, η αποσπασματική απόδοση η μεγέθυνση, η αντιρεαλιστική-συμβολική κλίμακα γεννούν μια εικόνα όπου το πραγματικό και το άμεσα αναγνωρίσιμο έχουν προικιστεί με μια ιδιόμορφη υπόσταση, καθώς συμβιώνουν με το είδωλο της φαντασίας σε μια εύθραυστη ισορροπία. Τα σχήματα που τέμνονται μεταξύ τους, η διαπλοκή και αλληλεπικάλυψη των επιπέδων είναι, θάλεγε κανείς, η ζωγραφική μεταφορά αυτού του σύνθετου, πολυδιάστατου παιχνιδιού μέσ' από το πλέγμα των σχέσεων ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, στην πραγματικότητα, το όνειρο και τη φαντασία, στην όραση του καλλιτέχνη και την όραση τον παιδιού...

---

  ... The sense of earthiness and concreteness in her work, something evocative of dampened soil, mud or volcanic lava, steers the viewer's interest towards the kinetics, plasticity and explosiveness of the picture. Sometimes inverting the familiar, readily recognizable geometric and architectonic position of things, sometimes distorting the things themselves or the human figure, some- times showing them being fragmented, the artist view's matter and form as an indivisible reality. I'd say, moreover, that she takes it even further: by emphasizing the concreteness of the work she impedes any romantic perception of the final product as complete. br> ... This perpetual reshaping causes the visual pants and symbols in Zamboura's paintings to resemble microorganisms permanently open, deficient, distorted, and yet ready to act as the germs of a fertile destruction, of a creative restructuring and deconstruction. There exists a simultaneous two-way movement in and out of her works. The starting point and terminus is matter. All that is skillfully illusive and alluringly off-hand, something usually exhausted on the two-dimensional surface, is shattered by her gesture, which knows how to turn mud into waves, and water into a flowering mire. In her giving meaning to the fragmentary, the kinetic and the concreteness, things once again find their universal dimension ...

---

  ....Η αίσθηση του γήινου και της υλικότητας στη δουλειά της, κάτι που θυμίζει υγραμένο χώμα, λάσπη, ή λάβα ηφαιστείου, στρέφει το ενδιαφέρον του θεατή προς την κινητικότητα, την πλαστικότητα και την εκρηκτικότητα του ζωγραφικού πίνακα. Αλλοτε αναστρέφοντας την ήδη γνωστή και εύκολα αναγνωρίσιμη γεωμετρική και αρχιτεκτονική θέση των πραγμάτων, άλλοτε παραμορφώνοντας τα πράγματα τα ίδια, ή την ανθρώπινη φιγούρα, άλλοτε δείχνοντας τα σε μιαν αποσπασματικότητα συνεχή, η καλλιτέχνις παίρνει ύλη και μορφή ως μιαν αδιαίρετη πραγματικότητα. Θα έλεγα μάλιστα ότι προχωρά πιό πολύ: τονίζοντας την υλικότητα του έργου αδρανοποιεί κάθε ρομαντική αντίληψη περί του τελικού προιόντος και του εικαστικού προιόντος ως τελειωμένου. Η κατάσταση της διαρκούς μετάπλασης κάνει τα οπτικά σημεία και σύμβολα πινάκων της Ζαμπούρα να είναι ως μικροοργανισμοί μονίμως ανοιχτοί, λειψοί, παραμορφωμένοι, και ωστόσο έτοιμοι να δράσουν ως μικρόβια γόνιμης καταστροφής, δημιουργικής αποδιάρθρωσης και αποδόμησης. Υπάρχει μια δrπλή κίνηση προς τα μέσα και προς τα έξω ταυτόχρονα στα έργα της. Αφετηρία και τερματισμός είναι η ύλη. Κάθε τι το έντεχνα ψευδαισθησιακό και το γοητευτικά σχεδιαστικό, κάτι που συνήθως εξαντλείτο στην επιφάνεια των δύο διαστάσεων, θρυμματίζεται από την εικαστική της χειρονομία που ξέρει να κάνει κύμα τη λάσπη και το νερό έναν ανθισμένο βούρκο. Δίνοντας αξία στο αποσπασματικό, το κινητικό και την υλικότητα, τα πράγματα ξαναβρίσκουν τη συμπαντική τους διάσταση ....