Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957 και σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών και Βαρκελώνης. Αυτή είναι η πρώτη του έκθεση στη Λευκωσία στη Γκαλερί Γκλόρια όπου εκθέτει µια σειρά έργων που τα αποκαλεί "χαλιά".

ΕΡ. Τι σηµασία έχουν τα σύµβολα για σένα;
ΑΠ. Η ζωή µου έχει τα γνωρίσµατα της ζωής των άλλων ανθρώπων. Ασχολούµαι και τρώγω τις ώρες µου µε πράγµατα όπως ο κάθε άνθρωπος, µε το φαγητό, τα ρούχα, τι άρωµα θα βάλω....∆εν έχω το γνώρισµα ενός καλλιτέχνη. ∆ηλαδή δεν θέλω να φέροµαι µε έναν καθορισµένο τρόπο.

ΕΡ. Είµαι βέβαιος πως πίσω από αυτήν την "απλή" θέαση των πραγµάτων, θα υπάρχει µια άλλη διάσταση για σένα.
ΑΠ. Η σχέση µου µε τα "ρούχα", τα "αρώµατα", αποκτά κάποιες συναισθηµατικές διαστάσεις. ∆ένοµαι µε πράγµατα και όσο εύκολα δένοµαι, τόσο εύκολα τα απορρίπτω. Τραυµατίζοµαι γιατί οι άνθρωποι δεν συµµετέχουν στο παιχνίδι το δικό µου µε τους ίδιους όρους. Το κάθε αντικείµενο αποκτά µια σηµαντική θέση στη ζωή µου.

ΕΡ. Αυτό το βλέπω στην προηγούμενη δουλειά σου όπου χρησιμοποιείς "ρούχα" και προσωπικά "ενδύµατα" σαν µικρές ιστορίες που τις έχεις αιχµαλωτίσει σε κουτιά.
ΑΠ. Τα "ρούχα "τα "σπίτια", όλες αυτές οι ενότητες έχουν σχέση µε εµένα τον ίδιο ,µε τον περιβάλλοντα χώρο µου. ∆εν ζωγραφίζω αφηρηµένες έννοιες.

ΕΡ. Είναι δηλαδή µνήµες της ανθρώπινης παρουσίας που λείπει σ' αυτή τη δουλειά που εκθέτεις, τώρα στη Γκλόρια;
ΑΠ. Σ 'αυτή τη φάση λείπει ο άνθρωπος, ίσως πολλές φορές βαριέµαι τους ανθρώπους.. ...ώσπου να τους ξαναγαπήσω. Η πρόθεση όµως αυτής της δουλειάς "τα χαλιά" είναι να γίνουν υφάσµατα που κατ' επέκταση θα περιέχουν και πάλι το ανθρώπινο σώµα (όταν φτιαχτούν τα ρούχα). Αυτή την καινούργια δουλειά θα εκθέσω στην Titanium στην Αθήνα φέτος.

ΕΡ. Στα "χαλιά" σου υπάρχουν ανατολίζοντα στοιχεία και ένας ερωτισµός.....
ΑΠ. Το θέµα είναι πόσο ερωτικοί είναι οι άνθρωποι και πως εκφράζουν τον ερωτισµό τους. Τώρα αν εγώ έχω την δυνατότητα και µπορώ να "εικονογραφώ" αυτόν τον ερωτισµό, οµολογώ ότι αυτό µε απασχολεί ελάχιστα.

ΕΡ. Είσαι ερωτικός άνθρωπος;
ΑΠ. Μ' ενδιαφέρει η έκφραση του ερωτισµού που βγαίνει µέσα από την καθηµερινότητα και όχι µέσα από την ζωγραφική. Προτιµώ, αντί να δείχνω µε τους πίνακες µου ότι είµαι ένα θερµό πλάσµα να έχω µεγαλύτερη χαρά και να νιώθω αυτή τη θερµότητα, δηλαδή τον ερωτισµό, όταν υφίσταµαι ένα φλερτ στο δρόµο! Όταν είµαι ερωτευµένος, η δουλειά µου µε κάνει χαρούµενο, όταν πάλι δεν είµαι ερωτευµένος η δουλειά µου εξακολουθεί να γίνεται. Εκείνο που µε τροµάζει πάντα και µε κάνει να µη νιώθω καλά είναι να µη γίνει η δουλειά µου αποκούµπι, δεν θέλω να καταλήξω στα 50 µου και να µείνω µ' ένα τελάρο ή µ 'ένα πινακάκι!

ΕΡ. Αυτό εξαρτάται από σένα και µιλώ από ίδια πείρα και για µένα οι εµπειρίες µου έχουν µεγαλύτερη σηµασία από την ζωγραφική µου, εξ' άλλου από αυτές βγαίνει η δουλειά µου. Με άλλα λόγια δεν είσαι αυτό που λέµε "Ζωγράφος του οκταώρου".
ΑΠ. Είµαι ζωγράφος του 24ώρου.