"∆εν ξέρω αν συµβαίνει σε όλους, σ’ εµένα όµως , πάντα υπήρχε ένα καθοριστικό δέσιµο µε τους χώρους που έζησα. ∆εν είναι αυτό καθ ’αυτό το κτίριο ή ο δρόµος, όσο το ότι υπάρχεις κάπου ζώντας ωραία ή άσχηµα, φτιάχνοντας πράγµατα που σε χαροποιούν για λίγο, αλλά αργότερα γίνονται η βάση για τα καινούργια σου ‘προβλήµατα’. Είναι η ίδια η σχέση µε αυτό που κάνεις, αλλά και µε τα αντικείµενα που σε περιτριγυρίζουν εκείνη τη στιγµή. Είναι αυτό που έγινε εκεί, κάτω από αυτές τις συνθήκες. Άνθρωποι και αντικείµενα µέσα σ’ ένα χώρο, µέσα σε µία πόλη. Την ηµέρα η οδός ARAGÓN πνίγεται στη κίνηση και τη φασαρία, σε αντίθεση µε τη νύχτα, που έχει την ερήµωση που συναντάς σε όλους τους κεντρικούς δρόµους, όλων των πόλεων, αφού τα µαγαζιά έκλεισαν και ο κόσµος είναι µάλλον στα σπίτια του. Και όµως µέσα, όλα τα σπίτια έχουν φως, κάποιο ραδιόφωνο ή τηλεόραση. Είναι αυτός ο κόσµος του πρωινού. Έτσι και τα έργα αυτά είναι ζωγραφισµένα µέσα και απευθύνονται στον κλειστό χώρο. Είναι οι φίλοι, τα αντικείµενα και η σκέψη της υπόλοιπης πόλης, φτιαγµένα περισσότερο σαν σηµείωση σε ηµερολόγιο, για να µου θυµίζουν τις µικρές συγκεκριµένες στιγµές της οδού ARAGÓN. Ανέπτυξα εδώ την σχέση µου µε αυτόν τον χώρο, χώρο υπαρκτό και για πάντα πιστεύω στενά συνδεδεµένο µε µένα σαν άνθρωπο , εποµένως ένα είδος ρυθµιστή της ζωγραφικής που έφτιαξα. Μιας ζωγραφικής, που µέσα από αυτές τις φιγούρες έρχεται να µου θυµίσει απλές ή πολύπλοκες στιγµές, στιγµές όµως που χτίζουν σιγά σιγά έναν άνθρωπο, που προσπαθεί να µιλήσει µε χρώµατα και χαρτιά. Στενοχωριέµαι ειλικρινά, όταν πολλές φορές βλέπω ότι δεν βρήκα ακόµη πολλές λέξεις, για να µπορέσω να µιλήσω πιο άνετα. ∆ύσκολο πράγµα το να κάνεις ζωγραφική. Στέκεται εκεί και συνέχεια σου θυµίζει τα λάθη σου. Είναι παράξενο αλήθεια, το να φτιάχνεις τον ίδιο σου τον κριτή και πολλές φορές να χαίρεσαι γιατί φτιάχνοντάς τον, πλησίασες αυτό που ήθελες".