Οι τοίχοι του Καρακατσάνη έχουν να µας πουν πολλά. Φυλακίζουν τις σκιές, αντανακλούν τις µορφές και τα χρώµατα, περιγράφουν χώρους απρόσµενους και µυστήριους. Μιλούν για ζωή και ζωγραφική.

Επάνω τους στρώµατα πολλά από µνήµες µακρινές που χέρια αόρατα, φιλικά και συνεργάσιµα, γδέρνοντάς τους µας αποκαλύπτουν. Είναι σαν τα φύλλα ενός ηµερολογίου, σαν µια θεατρική σκηνή, όπου κάθε αντικείµενο ξεχωριστά – κουτιά από µπογιές, σωλήνες, καρέκλες, σοµιέδες, πλακάκια κουζίνας, ένας παλιός διακόπτης – χάνει την καθηµερινή του πραγµατικότητα για να µετουσιωθεί στην απόλυτη έκφραση του σχήµατος. Μειωµένα στο ελάχιστο τα στοιχεία µιας αφήγησης στέρεας και µε συνέπεια που µας µιλά για την πραγµατικότητα µίας πόλης µε όλα τα σηµάδια µιας πρόσφατης παρακµής που πηγάζει όµως από τα βάθη του παρελθόντος – µιας πόλης κατά βάθος και συνειδητά µεσογειακής – οι τοίχοι γίνονται αποδέκτες και ποµποί συγκινήσεων και συναισθηµάτων, ανοίγοντας παράθυρα σε διάφανα τοπία και σε ουρανούς που δεν είναι τίποτα άλλο παρά τοίχοι.

Ο Καρακατσάνης µε τα ‘Επιτοίχια’ έφθασε στην καµπή µιας έντονης καλλιτεχνικής αναζήτησης. Μιας αναζήτησης που έχει τις ρίζες της στο αναγεννησιακό κίνηµα του ΧΧ αιώνα, στις πιο έντονες και συνάµα δραµατικές εµπειρίες της σύγχρονης ζωγραφικής, για να διατρανώσει µε ξεχωριστή πνευµατική διεργασία, τις πιο υψηλές αισθαντικές και γνωστικές αξίες. Από εδώ γεννάται η αίσθηση ενός νέου και γοητευτικού κλασικισμού που βασίζεται σε λαµπρά πρότυπα (αφαίρεση, informal, pop) για να καταλήξει σε ένα στέρεο τρόπο έκφρασης µε επιδέξιες χρωµατικές διαβαθµίσεις και χωροταξικές µεταβολές. Έχουν τις καταβολές τους µακριά στο παρελθόν εκείνες οι στρώσεις των χρωμάτων, εκείνοι οι θρόµβοι, εκείνα τα ξάσµατα στην χρωµατοπυξίδα του µπλε, του κίτρινου και του κόκκινου, που ορίζουν τον αφηγηµατικό καµβά, φαινοµενικά εν σειρά και µινιµαλιστικού, απ’ όπου όµως παίρνει πνοή η αφήγηση µίας ψιθυριστής ποίησης.

∆ιότι οι εκλεπτυσμένοι στοχασµοί του Καρακατσάνη σχετικά µε την καθαρότητα των µορφών γεννιούνται κατά βάθος από µια συγκινησιακή αντίληψη του εύθραυστου που χαρακτηρίζει τα πράγµατα που αγγίζουµε, που ζούµε, που αγαπάµε. Ο σοµιές ενός κρεβατιού µοιάζει σαν να βγήκε από το ‘Κρεβάτι’ του Robert Rauschenberg για να υπογραµµίσει, µέσα από την πυκνότητα της ζωγραφικής έκφρασης και της χωροταξίας, την ακριβή αντίληψη και µνήµη του εαυτού µας και των άλλων, φέρνοντάς µας στο µυαλό τους στοίχους του Κωνσταντίνου Καβάφη, «Α η κάµαρη αυτή η γνώριµη που είναι….» (από τον ‘ήλιο του απογεύµατος’, ένα από τα ερωτικά του ποιήµατα), όπου η µνήµη έχει να κάνει µε ένα κρεβάτι, ένα παράθυρο, µία καρέκλα. Οι τοίχοι του Καρακατσάνη είναι σελίδες που γράφτηκαν ή θα γραφτούν µε την µαγεία της ζωγραφικής.