Η ανθρώπινη εμπειρία που αδυνατεί να ξεφύγει από τα υλικά της δεσµά συµπυκνώνεται στο φορτισµένο memento mori του Καρακατσάνη.
Ο σκελετός ενός κρεβατιού γίνεται ένα εύφλεκτο κοµµάτι συµπυκνωµένης µνήµης των ενοίκων του, που κάποτε ίσως ονειρεύτηκαν, βίωσαν το πάθος και άφησαν την τελευταία τους πνοή επάνω σε αυτό.
Στο σιδερένιο πλέγµα του εµπεριέχεται το παρελθόν και η έννοια της Ιστορίας ως αντίστροφος χρόνος που αργά αφαιρείται και αφαιρεί µαζί.
Το έργο µιλά τη γλώσσα ενός φθίνοντος υλισµού, όπου το φως που αποπνέει ανάµεσα, ψιθυρίζοντας λόγια για µια ζωή πέραν της ύλης.