Ίσως να φανεί παράξενη. Ίσως όµως ξεχωριστή, ιδιαίτερη και φοβερά πρωτότυπη. Μια έκθεση από έναν καλλιτέχνη που δίνει µια άλλη διάσταση στις εικαστικές δηµιουργίες. Θέµα της κάτι απλό και ταυτόχρονα σπουδαίο:τις <Σηµαίες> των Ευρωπαϊκών κρατών.
Μια έκθεση που πληµµυρίζει φαντασία και πρωτοπορία από τον ίδιο της τον δηµιουργό, τον Βασίλη Καρακατσάνη. Σαρανταέξι λοιπόν σηµαίες των κρατών της Γηραιάς Ηπείρου, περισσότερες από ποτέ, εκτίθενται από την Τρίτη στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης <<Βίκυ ∆ράκου>>,µαζί µε αυτή της ενωµένης Ευρώπης.
Η δηµιουργία όµως ποτέ δεν έχει όρια. Ο Βασίλης Καρακατσάνης ήδη ζωγραφίζει <<νοητά>>την επόµενη δουλειά του:ένα φανταστικό δείπνο µε καλεσµένους, επώνυµους και ανώνυµους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, που έπαιξαν σηµαντικό ρόλο στην ζωή του.
Ο Βασίλης Καρακατσάνης πρωτοπαρουσιάστηκε στον Ελληνικό εικαστικό χώρο πριν δέκα χρόνια µε την σειρά <<τσάντες>>, ακολούθησαν <<πόλεις>>τα <<σπίτια>>τα <<αποτυπώµατα>>τα <<ρούχα>> τα <<χαλιά>>, σειρές που δείχνουν την συνέπεια και την συνέχεια της καλλιτεχνικής του πορείας. Το καλοκαίρι ετοίµασε τις <<σηµαίες>>, καθαρή συνέχεια της τελευταίας δουλειάς.

<<Σαν πρώτο ερέθισµα στην δουλειά αυτή, στάθηκε η σηµαία όπως την βλέπουµε να κυµατίζει. Στην πορεία, παρατήρησα το ενδιαφέρον που έχουν οι σηµαίες από µόνες τους, παρ' όλο που είµαστε εξοικειωµένοι µαζί τους, ποτέ δεν τις προσέξαµε πραγµατικά. Πόσοι γνωρίζουν πόσες ραβδώσεις έχει η Ελληνική σηµαία; Αυτό ήταν και ένα κέντρισµα. Να ξαναδώ τα κράτη µέσα από αυτό το <διαβατήριο>που λέγεται σηµαία. Ξαφνικά έµαθα καλύτερα την γεωγραφία .Μέσα από την διαδικασία να τα ζωγραφίσω, προσέγγισα αυτά τα κράτη µέσα από µία γενική πληροφόρηση. Έµαθα που βρίσκονται, ποια είναι η πρωτεύουσα τους, γιατί επαναστατούν.......που βγήκαν στο έργο µου>>.

Οι <Σηµαίες> του Βασίλη Καρακατσάνη αποδεικνύονται η ποιο επίκαιρη εικαστική δουλειά, υπενθυµίζοντας σε όλους την ήπειρο που ζούµε, τα προβλήµατα της, ίσως και τις λύσεις τους. Αν και στην αρχή τις αντιµετώπισε <<καθαρά ζωγραφικά>>, χωρίς προεκτάσεις για το θέµα των εθνοτήτων, όταν τελείωσε όµως συνειδητοποίησε ξαφνικά,<<ως πολίτης της Ευρώπης πλέον>>,την ύπαρξη τόσων πολλών κρατών και στο µυαλό σου στριφογύρισε ένα αµείλικτο γιατί; <<Εκεί είναι που έχεις φύγει πιά από το τελάρο και µπαίνεις σε άλλες σκέψεις...>>.

Η σειρά <Σηµαίες> µετά την Αθήνα θα ταξιδέψουν στην Λευκωσία. ∆εν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο νεαρός καλλιτέχνης θα παρουσιάσει έργα του στο εξωτερικό, οι σειρές <Πόλεις> και <Σπίτια> που παρουσιάστηκαν στη Μαγιόρκα και στο Αµβούργο αντίστοιχα, δεν ήρθαν στην Ελλάδα.
Σήµερα ο Β. Καρακατσάνης µε χαρά βλέπει παλιές του ιδέες να µεταφράζονται. Πρόσφατα ένα ίδρυµα της Βαρκελώνης τύπωσε αφίσα πάνω σε χάρτινη τσάντα. Κάτι που ο καλλιτέχνης έκανε το 1986 µε την σειρά <Τσάντες>. <<∆εν είναι θέµα πρωτοπορίας, απόψεις που σου 'ρχονται στο µυαλό κυκλοφορούν σε εκατοντάδες ανθρώπους που ζουν στον πλανήτη µας, αλλά µε αυτό επιβεβαιώνοµαι ως καλλιτέχνης. Αν µη τι άλλο το µυαλό η το ένστικτό µου είναι στο πνεύµα της εποχής. Χαίροµαι πραγµατικά να πραγµατοποιούνται και να αποκτούν οντότητα, πράγµατα που µου 'ρχονται στο νου>>.
Σε αντίθεση µε πολλούς ζωγράφους της εποχής µας, ο Β. Καρακατσάνης χρησιµοποιεί έντονα χρώµατα στους πίνακες του,<<το µοναδικό υλικό που έχει ο ζωγράφος>>. Τα έργα του ένα αέρα αισιοδοξίας και χαράς, αισθήµατα που πηγάζουν από τον εσωτερικό κόσµο του καλλιτέχνη.

<<Σαν άνθρωπος είµαι αισιόδοξος γιατί είµαι ικανοποιηµένος µε τις επιλογές µου>>δηλώνει χωρίς να κατατάσσει την δουλειά του σε κάποιο συγκεκριµένο ρεύµα τεχνικής και ιδιοµορφίας.
<<Αυτό ας το κρίνουν οι ιστορικοί της τέχνης. Εγώ να ζωγραφίζω θέλω. Το που εντάσσεται η όχι η δουλειά µου, είναι κρίσεις και νοικοκυρέµατα της ιστορίας της τέχνης, που έρχεται κατόπιν εορτής. Σίγουρα και εγώ θα ανήκω κάπου, αλλά ας το αφήσουµε. Ας γεράσω, ας πεθάνω κι ας µου βρουν πια που ανήκω>>.

Ως καλλιτέχνης που έχει συνεργαστεί στο εξωτερικό, εκφράζει την δική του άποψη για τους Έλληνες κριτικούς τέχνης, θεωρώντας τους ανύπαρκτους.

<<∆υστυχώς στη χώρα µας οι κριτικοί είναι ελάχιστοι και τελικά δεν ξέρω τι νόηµα έχει η ύπαρξη τους. ∆εν µπορεί όλοι σήµερα να έχουν κρίση και οι κριτικοί να είναι οι µόνοι που δεν έχουν. Το παράπονο µου από τους Έλληνες κριτικούς, είναι ότι έχουν την απαίτηση να πας εσύ κοντά τους, ενώ το επάγγελµα τους είναι να βρούνε αυτοί τους καλλιτέχνες. Εγώ πάντως δεν έχω γνωρίσει κανέναν απ' αυτούς. Και κάποιο πρωί διάβασα σε κάποια εφηµερίδα κριτική µιας δουλειάς µου. Πως γράφουν αυτοί οι άνθρωποι τις κριτικές τους είναι άξιο θαυµασµού...>>.

Ως νέος καλλιτέχνης ο Β. Καρακατσάνης µιλά για τις δυσκολίες που συναντά κανείς στα πρώτα του βήµατα. Και εµµένει σε δύο βασικά όπλα: το θάρρος και την ελπίδα.

<<Είναι βέβαιο ότι πάντα στη ζωή όταν κτυπάς πολλές πόρτες, οι περισσότερες κλείνουν µπροστά σου, αν αξίζει θ' ανοιχτούν. Η τέχνη είναι το µόνο επάγγελµα το οποίο µπορείς να προωθήσεις µε τις γνωριµίες σου, αλλά εάν δεν αξίζεις, δεν µπορούν να σου εξασφαλίσουν ούτε την αποδοχή του κοινού ούτε την δηµοσιότητα ούτε την διασηµότητα.
Οι γνωριµίες παίζουν ρόλο µόνο µεταξύ των καλών...Η ζωή είναι αµείλικτα γλυκιά αλλά πρέπει να µάθεις τους κανόνες της. Είναι σαν την χαρτοπαιξία. Παρ' όλο που είµαι πολύ κακός παίκτης και αρνητικός στα χαρτιά, θαυµάζω την διαδικασία. Υπάρχουν ορισμένοι κανόνες που δεν µπορείς να τους παραβιάσεις, αλλά µπλοφάρεις .Για να κερδίσεις την παρτίδα, πρέπει να είσαι καλός παίκτης...>>.

Κυκλώµατα και κλειστές πόρτες είναι άγνωστα στον Β. Καρακατσάνη. Το µόνο που τον φοβίζει είναι η επανάσταση της καθιέρωσης.
Την ξαφνική επιτυχία την θεωρεί µεγάλη παγίδα για την συνέχεια της δηµιουργίας του. Κάτι που µάλλον αφύσικα φοβάται αφού ήδη στο µυαλό του έχει έτοιµη την επόµενη δουλειά. Τόσο πρωτότυπη όσο και προσωπική. Μια σειρά από 30 έως 40 φιγούρες ανθρώπων σε φυσικό µέγεθος διαφόρων εθνοτήτων, που έπαιξαν σηµαντικό ρόλο στη ζωή του. Και όλοι αυτοί θα γεµίσουν το τραπέζι, που θα υπάρχει στο κέντρο της γκαλερί, στρωµένο ειδικά για το φανταστικό δείπνο!

<Το σκέφτοµαι σαν όνειρο, ότι είχα ένα µεγάλο σπίτι και τους καλούσα για δείπνο. Μερικοί θα αλληλοσπαράζονταν, άλλοι θα ήταν φίλοι και µερικοί άσχετοι, µεταξύ τους. Εκεί θα έχουµε βέβαια και µερικά σκάνδαλα...∆εν είναι εύκολο, όµως θα ήθελα να έρθουν όλοι αυτοί και στην έκθεση. Θα είναι όπως στη διαφήµιση µε την σοκολάτα, πίνακας µε ονοµατεπώνυµο. Αυτή η δουλειά µου προκαλεί ένα προσωπικό κέφι, αφού κάθε έργο θα 'χει να κάνει µε µια προσωπική ιστορία>>.

Μιλά µε ενθουσιασµό για τη νέα του δουλειά,<που ο πυρήνας και η καρδιά είναι ήδη έτοιµα. Άρα έχω ήδη αρχίσει>.
Κιόλα αυτά, τρεις µέρες πριν τα εγκαίνια της τελευταίας δουλειάς!