Ο ζωγράφος Βασίλης Καρακατσάνης εκθέτει τη σχέση του µε τους φίλους του στο Πνευµατικό Κέντρο Ερµούπολης Σύρου 22 Ιουνίου-4 Ιουλίου.
Ντυµένοι µε πραγµατικά ρούχα πάνω στον καµβά (µεικτή τεχνική) συναντώνται <<για να τους συγχωρήσω, να µε συγχωρήσουν, να τους ευχαριστήσω µέσα από την καρδιά µου γιατί τους οφείλω…>>.
Ο Σταµάτης Κραουνάκης στη τελευταία δουλειά του, καλεί τους φίλους του σ’ ένα µεσηµεριανό πάρτι και τους ευχαριστεί όλους που ήρθαν και έγραψαν στη ζωή και στα τραγούδια του. Όταν έρχονται οι φίλοι µου, ο τίτλος.
Με µότο:<<Οι φίλοι είναι πολύτιµοι, ας ποντάρουµε σε αυτούς>>, η ASSOS INTERNATIONAL, σχεδίασε τη διαφηµιστική της καµπάνια ποντάροντας στη φιλία: <<Νικητές ή ηττηµένοι, ένστικτο ή λογική, οι φίλοι βιώνουν έντονα µυστικά, αλήθειες, λάθη, πάθη, χαρές, απογοητεύσεις, µικρές ή µεγάλες συνωµοσίες…>> Ο Βασίλης µε τον Σταµάτη συναντήθηκαν χάρη σε µας, πρώτη φορά, στο ατελιέ του πρώτου, στην πλατεία Βάθης. Στο τέλος αντάλλαξαν τηλέφωνα και µια υπόσχεση για φαγητό. Η Αιµιλία Τσειµαϊζίδου, υπεύθυνη για την διαφηµιστική καµπάνια, διευθύντρια της OLYMPIC DDB NEEDHAM µας µίλησε από το τηλέφωνο. Για να δούµε τι λένε στο ατελιέ:

Σ.Κ. Είµαι σε µια αµφιβολία µε την τέχνη αυτό τον καιρό. Πιστεύω ότι είναι τελείως άχρηστα όλα αυτά που κάνουµε.
Β.Κ. Ότι είναι άχρηστα θα συµφωνήσω.

Σ.Κ. Αυτό που µε εντυπωσιάζει κοιτάζοντας τους πίνακες του Καρακατσάνη είναι, να τολµήσω να το πω, η <Γουόρχολ ιδεολογία>. Το φορεµένο ρούχο που θα µπορούσε να έχει πεταχτεί σε κάποια σκουπίδια ή να είχε γίνει σφουγγαρόπανο, γίνεται ξαφνικά τέχνη. ∆εν µε αγχώνει επίσης η δουλειά που βλέπω. Να κάτι που θέλω από την ζωγραφική.
Β.Κ. Η έκθεση ξεκίνησε από την επιθυµία µου να καλέσω σε δείπνο 50 ανθρώπους, που έπαιξαν σηµαντικό ρόλο στη ζωή µου. Θετικό ή αρνητικό δεν έχει σηµασία. Το ζωγράφισα λοιπόν και έληξε η ιστορία.

Σ.Κ. Εγώ το έκανα µόνο µε αυτούς που ήθελα, ∆εν θέλω καµιά συναισθηµατική επαφή µ’ ένα παρελθόν το οποίο ότι ήταν να γράψει το έγραψε. Μ’ αρέσει που εσύ ξόφλησες έτσι!
Β.Κ. Νοµίζω ότι ξόφλησα. Κάτσε να δούµε του χρόνου!

Σ.Κ. Ψυχολογικά είναι ένα σοβαρό βήµα.
Β.Κ. Αυτή η κυρία που βλέπετε εδώ, την κόλλησα, την τακτοποίησα, δεν µιλάει, δεν λαλάει. Αν ήταν εδώ θα µου ‘ριχνε και κανένα µπινελίκι. ∆ηλαδή τη γλιτώνω.

Σ.Κ. Σηµασία έχει η δουλειά που γίνεται µέσα µας, για να ξεχρεώσουµε µε κάτι που νοµίζουµε ότι χρωστάµε.
Β.Κ. Σ’ αρέσει που κάνεις µουσική;

Σ.Κ. Αυτό που µ’ αρέσει περισσότερο είναι ότι σκέφτοµαι. ∆ηλαδή, εκεί µάλλον παγιδεύω τον εαυτό µου και καταλαβαίνω ότι αυτή ήταν η τέχνη, µέσω της οποίας θα έπρεπε να εκφράζοµαι. Σκέφτοµαι µελοποίηση, όχι µουσική. Λόγια τραγουδισµένα.
Β.Κ. Η µουσική είναι ένας µπούσουλας : όταν φωνάζεις ή όταν µιλάς σιγά κάνεις µουσική. Η ζωγραφική είναι απομονωμένη!

Σ.Κ. Αποµονωµένη αλλά και ολόκληρη την ώρα που την αντιµετωπίζεις. Αν ο και ο καλλιτέχνης το µόνο που πρέπει να εύχεται, την ώρα που θέτει σε κοινή θέα ή ακρόαση το έργο του, είναι να το φέρει σε µια επαφή θετικής ενέργειας µε τον κόσµο. Και φυσικά σε µια µυθολογία. Ανήκουµε στη γενιά που άκουσε την τουφεκιά………∆εν ζήσαµε την ουσία αλλά τον απόηχο της µεταπολεµικής τέχνης στην Ελλάδα. Απ’ αυτό το αίσθηµα, πήραµε ενέργεια ως καλλιτέχνες.
…………….κάθε γενιά θρηνεί θύµατα, δυστυχώς. Είναι πιο έντονες οι ιστορίες των ανθρώπων που έχουν φύγει. Οι φίλοι που φύγανε είναι µέσα στο µυαλό του καλλιτέχνη πιο δυναµικά, είναι τα σύµβολα και οι ήρωες του. Με τους αληθινά φίλους µου είµαι πάρα πολύ σκληρός. Αυτό που λέµε συναίσθηµα σπάνια το ανταλλάσσουµε. Είµαι ακόµα σκληρότερος µαζί τους, όταν βλέπω ότι παρασύρονται σε προβλήµατα εγωισµού.
Β.Κ. Θεωρώ ότι ο συναισθηµατισµός µου µε κάνει να γίνοµαι καλύτερος άνθρωπος – αλλά και το χειρότερο ανθρωπάκι του κόσµου, κάποιες στιγµές.
<<Ο άνθρωπος επιστρέφει στις παραδοσιακές αξίες, στην επαφή, στο συναίσθηµα που µοιράζεται. Είναι η φιλία που απελευθερώνει την τόλµη, τη φαντασία, το χιούµορ, το πάθος, την αγνότητα – και γίνεται κινητήρια δύναµη για δράση…>>, συµπληρώνει εδώ στο τέλος η Αιµιλία Τσεµαϊζίδου.