Τα έργα του Βασίλη Καρακατσάνη δεν είναι ακριβώς πίνακες ζωγραφικής-ή µάλλον δεν είναι µόνο πίνακες. Ξεκολλάνε από τους τοίχους και κυκλοφορούν στα δωµάτια, κινούνται, κυµατίζουν και συζητούν µε αυτούς που γνωρίζουν τη γλώσσα τους.
Ως τις 18 Νοεµβρίου οι πίνακες του Βασίλη (που δεν είναι µόνο πίνακες) παρουσιάζονται κάτω από τον γενικό τίτλο "Ρούχα" στην γκαλερί Τρίτο Μάτι στην Ξενοκράτους.
Όταν ήµουν µικρή φανταζόµουν πως οι ζωγράφοι παιδεύονται µια ζωή να αγοράσουν πινέλα και πίνουν αψέντι (ή άλλα µυστήρια ποτά) µέχρι να γίνουν διάσηµοι, γύρο στα εξήντα τους χρόνια. Αντιθέτως πίστευα πως οι σταρ του Χόλυγουντ έχουν όλο το glamour από νωρίς, γι' αυτό προτιµούσα το Χόλυγουντ. Καλύτερα που δεν έγινα ζωγράφος, γιατί δεν θα είχα ποτέ την φαντασία, τα καθαρά χρώµατα και τις δυνατές γραµµές του Βασίλη Καρακατσάνη.

Η έκθεση του Βασίλη έχει τίτλο "Ρούχα" και οι πίνακες του είναι ρούχα που θυµίζουν ανθρώπους, επειδή δεν έχουν χάσει τίποτα από την κίνηση των ανθρώπων που τα φόρεσαν. Τα λευκά Τ σερτς είναι σέξι, ερωτικά και ζεστά πάνω στους χρωµατισµένους µουσαµάδες και οι παλιοµοδίτικες ποδιές µε τα λουλουδάκια που φορούσαν οι νταντάδες) ακτινοβολούν καταπιεστικότητα. Μην παρασύρεστε από τον τίτλο. Τα "Ρούχα" του Βασίλη δεν είναι µόνο ρούχα, όπως οι πίνακες του δεν είναι µόνο πίνακες.
<<∆εν µπορώ να µιλήσω γι' αυτή την συγκεκριµένη δουλειά έτσι, ξεκοµµένα>>, λέει ο Βασίλης. <<Υπάρχει µια ολόκληρη προηγούµενη ιστορία, πάει σαν αλυσίδα, δεν πετάγεσαι από την µια έκθεση στην άλλη...>>.
Για παράδειγµα µια προηγούµενη του έκθεση είχε τίτλο "Σπίτια" και θέµα τα 12 ή 15 σπίτια στα οποία έχει ζήσει, σε διάφορα µέρη της Ευρώπης. Η έκθεση αυτή δεν έφτασε ποτέ στη Ελλάδα γιατί τα έγα πουλήθηκαν έξω από αυτήν. Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ σπούδασε ζωγραφική και σκηνογραφία στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στη Βαρκελώνη µε υποτροφία της Ισπανικής Κυβέρνησης.
Έκανε εκθέσεις στην Αθήνα, στη Βρέµη, στο Αµβούργο, στη Μαγιόρκα και έργα του βρίσκονται στο ίδρυµα Μιρό της Βαρκελώνης, στο FPPU του Montevideo και σε διάφορες πινακοθήκες της Ελλάδας.
Οι τίτλοι των εκθέσεων του είναι πάντα απλοί. <<Κοιτάω γύρω µου και βλέπω απλά πράγµατα>>,λέει .<<∆εν µπορώ τις σύνθετες επικεφαλίδες, "η µετουσίωση της ουσίας "και διάφορα τέτοια. Μακάρι να φτάσω κάποτε σε ένα τέτοιο εξελιγµένο πνευµατικό επίπεδο ,ώστε να βάζω σύνθετους τίτλους στις εκθέσεις µου>>. Λέει ότι τον απασχολούν αυτά που βρίσκονται κοντά του, οι καθηµερινοί άνθρωποι, οι ιστορίες τους, τα αντικείµενα, τα σπίτια οι χώροι. Με την δουλειά του εκφράζει την ύπαρξη του, την ίδια του την καθηµερινότητα.
Τα καθηµερινά αντικείµενα όταν περνούν στο µουσαµά, παίρνουν µια δική τους διάσταση. Μετά λέει ο Βασίλης αρχίζει το παιχνίδι του κόψε ράψε. Η ζωγραφική έχει δικούς της κανόνες, καλλιεργείς νέες λέξεις, πας σε κάποιες αρχαίες ρίζες, ίσως και στον καθένα πίνακα βγαίνει ένα κοµµατάκι του εαυτού του. Η της δικής του οπτικής γωνίας.

Και πως γίνεται τα "ρούχα" µαζί µε τα δυνατά χρώµατα και τις δυνατές γραµµές πάνω στους µουσαµάδες, να αποπνέουν την αίσθηση ζωντανών ανθρώπων;
<<Υπάρχει η ανθρώπινη πίσω τους. Έγιναν για να καλύψουν τις προσωπικές µου εκκρεµότητες µε κάποιους ανθρώπους που έπαιξαν ένα ρόλο στη ζωή µου. Είτε επειδή δεν τους είχα µπροστά µου, είτε επειδή φοβόµουν την αντιπαράθεση, ξεθύµανα πάνω στα ρούχα. Έβγαζα συναισθήµατα κλείνοντας ταυτόχρονα τις εκκρεµότητες, εκφράζοντας αισθήµατα εκ του ασφαλούς, µια και τα ρούχα δεν αντιδρούν. Κάπου παρασύρεσαι µε τα ρούχα και οι εκκρεµότητες σου µε τους ανθρώπους παραµένουν......>>.
∆εν πρόκειται για arte povera, σας βεβαιώνω. Απλώς ο Βασίλης χρησιµοποιεί υλικά που είναι άχρηστα για τους ανθρώπους-ένα πεταµένο πακέτο από τσιγάρα παίρνει καλλιτεχνική υπόσταση στους πίνακες του, <<γι 'άλλους θα έχει κάποια σηµασία, γι' άλλους θα γίνει κοµµάτι αξίας για το σαλόνι τους>> αλλά δεν είναι µόνο του ως πακέτο. Συµπληρώνει τα χρώµατα και την όλη εικόνα, είναι στοιχείο του πίνακα.

Μετά από όλα αυτά µπαίνει το ερώτηµα: Τι σηµαίνει να είσαι σήµερα νέος καλλιτέχνης στην Ελλάδα;
<<Πολύ δύσκολο. Οσο µακροπρόθεσµα και αφηρηµένα και αν αντιµετωπίσει κανείς την δουλειά του, οι λογαριασµοί τρέχουν. Πρέπει να βρεις ένα τρόπο να ζεις αξιοπρεπώς. ∆εν υπάρχει καµιά οργανωµένη βοήθεια, το κράτος δεν υπάρχει καν για τους καλλιτέχνες. Στην Ελλάδα ,η τέχνη, οι γκαλερί και όλα αυτά (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) βρίσκεται στο επίπεδο του µπακάλικου, όπως ήταν πριν µετατραπεί σε σούπερ µάρκετ. Και δεν µπορεί να στηριχτεί κανείς στην πρωτοβουλία των 2-3 αξιόλογων ανθρώπων, που λειτουργούν ως Μαικήνες ή συλλέκτες. ∆εν υπάρχει Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, τα µεγάλα ιδρύµατα (τράπεζες κ.α.) βγάζουν καταλόγους καλλιτεχνών µόνο εκ του ασφαλούς, για τον Μόραλη ή τον Μαυροίδη, για ανθρώπους που ταλαιπωρήθηκαν µια ζωή µέχρι να καθιερωθούν. Όταν οι καλλιτέχνες είχαν ανάγκη βοηθείας ,όπως έχουν σήµερα οι νέοι, κανείς δεν ρίσκαρε να τους βγάλει καταλόγους ή να τους χρηµατοδότηση. Στην Ελλάδα δεν ρισκάρει κανείς τίποτε, και το κακό είναι πως, αν δεν ρισκάρεις, δεν καταφέρνεις και τίποτα............>>.
Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ ονειρεύεται µια έκθεση σώου, σ' ένα τεράστιο χώρο, όπου τα έργα του θα ανακτήσουν την τρίτη τους διάσταση. Οι κούκλες θα παίζουν τον ρόλο των ανθρώπων, θα κινούνται στον χώρο, θα υπάρχει πασαρέλα, µανεκέν-ολόκληρο σώου.
Με glamour και όλα αυτά. Όπως είναι στο Χόλυγουντ. Θα ήθελα να δω αυτό το σώου όταν στηθεί. Ως τότε αρκούµαι σ' αυτή την έκθεση που έχει το δικό της glamour.. .. . ......Κεντρική ιδέα; Αν δεν ρισκάρεις δεν καταφέρνεις τίποτα. Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ ρισκάρει πάντα.