……………ΕΡ. Το ότι γίνατε ζωγράφος ήταν τυχαίο ή κάποιος άνθρωπος σας επηρέασε για αυτό;
ΑΠ. Τυχαίο γεγονός θα το έλεγα, µε την προϋπόθεση ότι δεν µπορώ να πω ότι στα 18 µου χρόνια επέλεξα συνειδητοποιημένα και µε γνώση για την τέχνη, το να γίνω ζωγράφος. Έγινε απλά και φυσιολογικά.

ΕΡ. Πότε περίπου εµφανίστηκαν οι καλλιτεχνικές τάσεις σας;
ΑΠ. Από παιδί, όπου όλοι µου έλεγαν ότι µε κάτι καλλιτεχνικό σίγουρα θα ασχοληθώ. Ευτυχώς µεγάλωσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, όπου όπως σας είπα και προηγουµένως, όλα έγιναν απλά, χωρίς εξάρσεις και ‘δράµατα’, όπως πιθανά σε άλλες περιπτώσεις.

ΕΡ. Ποιο ήταν το πρώτο έργο που κάνατε στη ζωή σας;
ΑΠ. Όταν ήµουν στο ∆ηµοτικό σχολείο, το κτίριο που στεγαζόµασταν, µε µία προοπτική που ακόµη και σήµερα ζηλεύω και προσπαθώ να ξαναβρώ.

ΕΡ. Όταν αρχίζετε την δηµιουργική διαδικασία ενός έργου σας πως αισθάνεστε;
ΑΠ. Παράξενα. Βλέπετε η δηµιουργική διαδικασία, ναι µεν ξεκινά µε ένα έργο, αφορά όµως ένα σκεπτικό, µια διαδροµή που θα ακολουθήσεις για την ενότητα που σε ενδιαφέρει και προσπαθείς να φέρεις σε πέρας. Εποµένως το πρώτο ή το δεύτερο έργο δεν είναι τίποτε άλλο παρά κρίκοι µιας αλυσίδας πολύ δύσκολης και πολλές φορές χωρίς το επιθυµητό αποτέλεσµα.

ΕΡ. Ποια είναι η καλύτερη στιγµή για έναν ζωγράφο, η αρχή ή το τέλος ενός έργου;
ΑΠ. Είναι αυτό ακριβώς που σας είπα πριν. Εποµένως νοµίζω ότι το τέλος είναι η καλύτερη στιγµή από την στιγµή που δεν σε αφήνει σε ησυχία και σαν ανακεφαλαίωση αποτελεί την αρχή ή την συνέχεια αυτού του κοπιαστικού, παράξενου ταξιδιού της καλλιτεχνικής έκφρασης.

ΕΡ. Η τέχνη είναι αναγκαία στη ζωή µας;
ΑΠ. ∆ύσκολο να σας πω. Εξαρτάται από το τι λέµε αναγκαίο και πως εννοούµε την τέχνη.

ΕΡ. Η άποψη σας για τη σύγχρονη Ελληνική τέχνη και τις υποδοµές της (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα, Συλλέκτες, Γκαλερί) ποια είναι – προς τα πού οδηγούνται τα πράγµατα;
ΑΠ. Είµαι αισιόδοξος για το µέλλον και χαρούµενος για το παρόν της τέχνης που εκφράζεται στο γεωγραφικό χώρο που ζούµε. Αποφεύγω όπως βλέπετε να χρησιµοποιήσω τον όρο Ελληνική γιατί µε στενοχωρεί η αυτόµατη οριοθέτηση σε τοπικό επίπεδο της ανθρώπινης έκφρασης. Οι καλλιτέχνες είναι Έλληνες. Με την δουλειά τους (πέραν των επιρροών από την τοπική πληροφορία, πράγµα λογικό και πανέµορφο) θέλω να πιστεύω ότι συµπράττουν, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο στην ‘οικουµενική’ αισθητική. Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα θα γίνει, οι Συλλέκτες που έχουµε πιστεύω ότι κάνουν κάτι πάρα πολύ σηµαντικό και για τον εαυτό τους και για τους υπόλοιπους, οι δε Γκαλερί συµµετέχουν ενεργά και αρκετές από αυτές ουσιαστικά, σε αυτό που λέµε καλλιτεχνική και πνευµατική ζωή της περιοχής µας.

ΕΡ. Οι εκάστοτε ∆ηµοτικές Αρχές στην Αθήνα προσπαθούν να οµορφύνουν το περιβάλλον µε εικαστικές παρεµβάσεις. Σας βρίσκει σύµφωνο αυτό;
ΑΠ. Με βρίσκει µε την προϋπόθεση ότι αυτό δεν γίνεται σπασµωδικά ή χωρίς κάποιο σκεπτικό. Είναι αλήθεια όµως ότι η Μεγάλη ∆ηµοτική Αρχή ήµαστε εµείς οι πολίτες, όπου για να κρίνουµε τις οποιεσδήποτε εικαστικές παρεµβάσεις, θα έλεγα ότι καλό θα ήταν να ξεκινήσουµε τις σκέτες παρεµβάσεις στα σπίτια µας, τα µπαλκόνια µας και την χαµένη ευγένεια στη καθηµερινή µας ζωή.

ΕΡ. Από τα ‘Ρούχα’, τα ‘Χαλιά’, τις ‘Σηµαίες’, το ‘Πάρτι’ και τα ‘Sarong’, σήµερα φτάσατε στη ‘Πλατεία Βάθης’, που είναι ο τίτλος της έκθεσης που παρουσιάζετε στην Αίθουσα Τέχνης Εποχές, στη Κηφισιά. Μιλήστε µας για αυτή τη διαδροµή.
ΑΠ. Οι ενότητες αυτές είναι οι κρίκοι, όπως σας είπα και προηγουµένως, µιας αλυσίδας-πορείας που εκφράζει εµένα και τη ζωή µου. Με το λεξιλόγιο αυτό προσπαθώ όχι τόσο να πω, όσο να ερευνήσω τον µυστηριώδη κόσµο, που δηµιουργείται από την ζωγραφική. Πιστεύω ή έτσι νοµίζω, ότι έκλεισε ένας κύκλος αναζήτησης µε το συγκεκριµένο ύφος ή διάθεση. Σήµερα ζωγραφίζω αυτή την ενότητα µε τίτλο ‘Πλατεία Βάθης’, αξιοποιώντας όλες τις πραγµατικές ή µόνο αισθαντικές πληροφορίες αυτής της περιοχής, όπου εδώ και 10 χρόνια περίπου βρίσκεται το εργαστήριό µου. ∆εν µε ενδιέφερε η εικόνα, όσο η µυρωδιά και η αφή µε την περιοχή που καθηµερινά διασχίζω, πιάνοντας τον εαυτό µου να αποφεύγει αρκετές φορές συγκεκριµένες γωνιές, γιατί µε φοβίζουν. Αυτή είναι η δουλειά µου και µέσα σε αυτήν θέλω να µεταφέρω την κλεφτή µατιά του καθ’ ένα µας.