<<Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ είναι ένα παιχνίδι λέει>>. Και στα 35 χρόνια του επιµένει να χρωµατίζει το παρελθόν και το µέλλον, επιµένει να παίζει µε τα χρώµατα. <<Μουτζουρώνω>>, διευκρινίζει, <<και θα συνεχίσω να µουτζουρώνω, γιατί είµαι ευτυχισµένος όταν µουτζουρώνω>>.
Ίσως είναι περίεργο να ακούς από έναν ζωγράφο τη λέξη µουτζουρώνω. Οµως για τον Βασίλη Καρακατσάνη <<η πρώτη υγιής επαφή ενός ανθρώπου µε την πραγµατικότητα είναι οι µουτζούρες. Αυτές που φτιάχνει ένα παιδί όταν πρωτο-αποπειράται να ζωγραφίσει και ανακατεύει το µπλε µε το πράσινο και το κόκκινο, και ότι άλλο σκεφτεί το µυαλουδάκι του. Μετά βέβαια όλα αλλάζουν>>.Ύστερα όµως, έρχεται η πραγµατικότητα. Όλα γίνονται πιο συνειδητά. Τα χρώµατα µπαίνουν σε <<τάξη>>, οι ιδέες, οι ανησυχίες, τα όνειρα αποτυπώνονται στο τελάρο.

<<ΣΗΜΑΙΕΣ>>Ένα όνοµα; Ένας τίτλος; Κάποια σύµβολα;
<<Είναι όλη µου η διαδικασία ζωγραφικής µέχρι σήµερα>> εξηγεί ο ζωγράφος.
<<ΣΗΜΑΙΕΣ>>, λοιπόν είναι τα τελευταία έργα του Βασίλη Καρακατσάνη που θα εκτεθούν από τις 20 Οκτωβρίου ως τις 30 Νοεµβρίου στην γκαλερί <Βίκυ ∆ράκου>, για να µεταφερθούν αµέσως µετά στη Λευκωσία. Σαράντα οκτώ νέα έργα, στα οποία αποτυπώνονται όλες οι σηµαίες των κρατών της Ευρώπης, περιλαµβάνει η έκθεση. Και µολονότι στην εποχή µας η σηµαία φαίνεται να αποκτά όλο και περισσότερη δύναµη, ως σύµβολο, ο Β. Καρακατσάνης οµολογεί ότι <<δεν υπήρξε πρόθεση να αντιµετωπίσω τις σηµαίες ως σύµβολα. Απλώς τις έβλεπα στο δρόµο και αντιλαµβανόµουν τις δυνατότητες που έχουν σαν χρώµα µέσα στην πόλη µας. Όπως βλέπω και τα πανό µε τα διάφορα συνθήµατα που χάσκουν, ξεχασµένα στις κολώνες και τους τοίχους και µου προκαλούν το ενδιαφέρον να ασχοληθώ µαζί τους, να κάνω µια έκθεση στο µέλλον>>.
Κι εδώ έρχεται να παίξει σηµαντικό ρόλο το ύφασµα. Όπως εξηγεί ο δηµιουργός, <<τα τελευταία 4 χρόνια το ύφασµα κυριαρχεί στη δουλειά µου, µε ελκύει να µεταφέρω στο τελάρο αυτό που κάθε φορά αντιπροσωπεύει>>. Έτσι , μετά την σειρά <Ρούχα> το 89 και τα <Χαλιά> έρχονται τώρα οι <Σηµαίες> και µάλιστα όπως της Ευρώπης, συνολικά 46.
<<Ήθελα να κάνω όλη την Ευρώπη, την Ευρώπη που έχω ταξιδέψει, έχω γνωρίσει, έχω κάνει φίλους, έχω µνήµες. Από την στιγµή όµως που καταπιάστηκα µε τις <Σηµαίες>, άρχισα να τρέχω και να µη φτάνω. Γιατί κάθε βράδυ που τελείωνα κάποιο πίνακα και άνοιγα την τηλεόραση να δω ειδήσεις, έπρεπε την άλλη µέρα να πάω να αγοράσω καινούργια τελάρα, αφού όλο και εµφανίζονταν νέα κράτη. ∆εν θα ξεχάσω το άγχος µου µε την Τσεχοσλοβακία, που την έχω κάνει ως ένα κράτος, και τελικά χωρίζεται και αυτή σε δύο. Από κάποια στιγµή και µετά, όλη αυτή η ιστορία µε τις <Σηµαίες> άρχισε να γίνεται και αντιοικονοµική >>,λέει ο Β. Καρακατσάνης, γελώντας και συνεχίζει: <<Έφτασα στο σηµείο να πω ότι εάν είναι να µου κοστίσει η Ευρώπη τόσα λεφτά να λείπει το βύσσινο>>. Τα έργα τελείωσαν και έχουν ήδη µπει στην τελική ευθεία της παρουσίασης τους, αλλά έχουν πάρει και το <διαβατήριο> που τους εξασφαλίζει µία πορεία εκτός των Ελληνικών συνόρων.

Όµως, ποιο µπορεί να είναι το διαβατήριο ενός νέου καλλιτέχνη για να συνεχίσει την περιπλάνηση στα µονοπάτια της ζωγραφικής;
<<δεν χρειάζεται διαβατήριο για να χαράξεις την καλλιτεχνική σου πορεία, γιατί δεν υπάρχει γκισέ ελέγχου>>, λέει ο Βασίλης Καρακατσάνης. <<Αυτό που χρειάζεται είναι αντοχή και δουλειά για να µπορείς να επισηµαίνεις την παρουσία σου, την προσωπικότητα σου >>.

Όταν αναφερόµαστε στις δυσκολίες που αντιµετωπίζει ένας νέος ζωγράφος, χαµογελά και αντί άλλης απάντησης αφηγείται το εξής περιστατικό:
<<Πριν από λίγο καιρό που τρακάρισα µε το αυτοκίνητό µου, µε κάλεσαν στο αστυνοµικό τµήµα για κάποιες διατυπώσεις. ∆ίνοντας τα στοιχεία µου, γύρισε ο αστυφύλακας και µε ρώτησε: Ζωγράφος; Ναι, απαντώ. Και τι δουλειά κάνετε; µε ξαναρώτησε .Ο ζωγράφος λοιπόν εξακολουθεί να θεωρείται ακόµη ανεπάγγελτος αλλά και ολίγον ψώνιο . Κι όµως, είναι επάγγελµα, και µάλιστα σ'αυτό έχει πρόσβαση, και καλά κάνει, ο καθένας. Το κακό όµως είναι ότι όλοι έχουν και άποψη . Για µια εγχείρηση, ας πούµε, δεν µπορούµε να εκφέρουµε γνώµη, όµως για την ζωγραφική, τη γλυπτική, όλοι έχουµε άποψη. ∆εν σε βλέπει ποτέ κανείς ως ειδικότητα>>.

Μπορεί να θεωρηθεί η ζωγραφική ως ειδικότητα;
<<Βεβαίως. Όταν, ας πούµε, το κράτος αποφασίσει να κάνει µια καλλιτεχνική επέµβαση κάπου, θα καλέσει κάποιους ανθρώπους της τέχνης. Όταν ο δήµος θελήσει να βάλει 15 αγάλµατα σε κεντρική πλατεία, θα καλέσει κάποιους γλύπτες και θα συγκροτήσει και µια επιτροπή από τη Σχολή Καλών Τεχνών. ∆εν θα φωνάξει δηµοσίους υπαλλήλους για να αποφασίσουν µε κριτήριο τι τους αρέσει για το σπίτι τους.
∆υστυχώς, όµως, στον τόπο µας οι δηµόσιοι υπάλληλοι αποφασίζουν>>. Καταλογίζει στην ελληνική πολιτεία <<πλήρη αδιαφορία για τη ζωγραφική>> και αναρωτιέται: <<Τι να περιµένεις όµως από πολιτεία και πολιτικούς για την τέχνη, όταν βγαίνεις πρωί-πρωί απ 'το σπίτι σου και βλαστηµάς την ώρα και τη στιγµή, αντικρίζοντας το θέαµα αυτής της πόλης>>.Κι όµως, αν του ζητούσαν να ζωγραφίσει µ' ένα χρώµα την Αθήνα, θα την ζωγράφιζε µε <<το πιο όµορφο>>. Όσο για την επόµενη δουλειά του,<<οι σηµαίες έχουν πάρει πια τον δρόµο τους, έχουν τελειώσει>>, θα είναι τα πορτρέτα 40 ανθρώπων που έχουν παίξει σηµαντικό ρόλο στη ζωή του. Ανάµεσα σ' αυτούς θα είναι οπωσδήποτε ο δάσκαλος του Γιώργος Μαυροίδης.