Οι άνθρωποι που σηµαδεύουν καθοριστικά διάφορες στιγµές της ζωής µας είναι, είτε το θέλουµε είτε όχι, ένα αναπόσπαστο κοµµάτι του εαυτού µας. Όσο και αν προσπαθούµε να ξεφύγουµε, οι µνήµες και οι εμπειρίες µε τις οποίες συνδέονται στοιχειώνουν την ίδια µας την ύπαρξη, επηρεάζουν διαθέσεις και αποφάσεις υπαγορεύουν επιλογές και πράξεις.
Νοµίζω όµως πως αρκετά σπάνια κάποιοι από µας θα ένιωθαν έτοιµοι να τους προσκαλέσουν όλους µαζί σε ένα πάρτι για να µοιραστούν µια βραδιά κοινών αναµνήσεων, χωρίς πίκρα, οργή και θλίψη, χωρίς κάποια αναπόφευκτα γιατί. Ανεκπλήρωτες επιθυµίες, απωθηµένα συναισθήµατα, χαµένα όνειρα, ριψοκίνδυνες εντάσεις και οδυνηρή νοσταλγία θα χρωµάτιζαν µάλλον αρνητικά µια τέτοια εκδήλωση, ιδιαίτερα αν δεν είχε µεσολαβήσει καταλυτικά ο χρόνος.

Η ιδέα του Βασίλη Καρακατσάνη είναι για τους λόγους αυτούς πρωτότυπη, τολµηρή και προκλητική. Το ίδιο και η πραγµάτωση της. Με ασυνήθιστη ωριµότητα και νηφαλιότητα ο καλλιτέχνης αυτός φαίνεται πως κάνει συχνά εποικοδοµητικούς απολογισµούς, που γίνονται η αφετηρία µιας νέας φάσης καλλιτεχνικής δραστηριότητας.
Θέµατα και αντικείµενα φαινοµενικά ασήµαντα και καθηµερινά, φαντάζουν χάρη στο ταλέντο και την φαντασία του µαγικά και γοητευτικά. Η αυτοπροσωπογραφία, αλλά και οι προσωπογραφίες οικείων προσώπων κατέχουν σηµαντική θέση στο έργο πολλών παλαιοτέρων και σύγχρονων ζωγράφων. Η πρωτοτυπία της δουλειάς του Καρακατσάνη αναγνωρίζεται στον τρόπο µε τον οποίο διοχετεύει την δηµιουργική του έµπνευση σε θεµατικές ενότητες που συνδέονται περισσότερο ή λιγότερο άµεσα µε τον εαυτό του και τον περίγυρο του.
Η τελευταία του δουλειά που παρουσιάζεται εδώ αποτελεί την φυσική συνέχεια δύο παλαιότερων κύκλων, των 'ρούχων 1989' και των 'σπιτιών 1994'. Μεσολαβούν δύο ακόµα κύκλοι, τα 'χαλιά 1991' και οι 'σηµαίες 1992'. Παρ όλο όµως που η κατανόηση του θεµατικού περιεχοµένου µοιάζει να προϋποθέτει µια τέτοια σύνδεση, η κάθε µια από τις ενότητες αυτές χαρακτηρίζεται ως νοηµατικά και εικαστικά αυθύπαρκτη και αυτοτελής.

Θα ήταν όµως άστοχο να θεωρήσουµε το πάρτι ως ένα προχώρηµα από τα άψυχα αντικείµενα προς την ανθρώπινη παρουσία. Γιατί και οι δύο προηγούµενες ενότητες που αναφέραµε ήταν ψυχωµένες από την βιωµατική τους σχέση µε τον δηµιουργό τους, φανερή και απαραγνώριστη σε κάθε περίπτωση. Με πραγµατικά µοναδικό τρόπο, µε αδρές και έντονες γραµµές, µε καθαρά και πλούσια χρώµατα, µε τολµηρές, αλλά όχι κραυγαλέες χρωµατικές αντιθέσεις, ο Βασίλης Καρακατσάνης αποτυπώνει φιγούρες ξεχωριστές µέσα στην καθηµερινότητα τους.

Πρόκειται για ένα είδος σύγχρονης ατοµικής ή οµαδικής προσωπογραφίας, που µπορεί να λειτουργήσει τόσο µεµονωµένα, όσο και συλλογικά. Με πολύ χαρακτηριστικές εκφράσεις, στάσεις και κινήσεις υποδηλώνεται η ταυτότητα του κάθε καλεσµένου. Η ιδιαίτερη προσοχή που δίνει ο καλλιτέχνης στα ρούχα τους δείχνει την πλούσια φαντασία, την ιδιότυπη διακοσµητική διάθεση και πάνω από όλα την ξεχωριστή αγάπη του για αυτά. Εντυπωσιακό είναι από κάθε άποψη το επιβλητικών διαστάσεων τραπέζι µε τα εδέσµατα της γιορτής. Επιτυχηµένη και ευφάνταστη είναι τέλος η συνύπαρξη στο συγκεκριµένο χώρο κάποιων αντικειµένων που συνδέονται µε την ταυτότητα των συνδαιτυµόνων.

Είµαι σίγουρη πως η σκηνογραφία της έκθεσης θα αναδείξει ιδανικά το τελικό αποτέλεσµα, χάρη στην ιδιαίτερη επίδοση του Βασίλη και στον τοµέα αυτό. Ελπίζω ειλικρινά οι επισκέπτες να εκτιµήσουν όσο αξίζει την ευρηµατικότητα, τη ζωντάνια, το κέφι και µαζί και την ευαισθησία του.