Νεοκλασικά σπίτια µε ξεθωριασµένες προσόψεις, που δείχνουν έκδηλα τα σηµάδια της αλλοτινής αίγλης και της τωρινής φθοράς, φιγούρες αταίριαστες, που µοιάζουν αποκοµµένες από τον ρηµαγµένο περίγυρο, ασφυκτική κίνηση τη µέρα και ίσως και κάποιες δραστηριότητες που επιλέγουµε να αγνοούµε τη νύχτα...
Ένα σκηνικό αλλόκοτο κι όµως τόσο κοντινό, οικείο, µα και τόσο ξένο....
Η ατµόσφαιρα δεν προσφέρεται για ροµαντικές αναπολήσεις και γραφικά πισωγυρίσµατα. Γειτονιές της Αθήνας που συνηθίσαµε να προσπερνάµε βιαστικά, ίσως γιατί θυµίζουν κάποιες όψεις της προβληµατικής καθηµερινότητάς µας, που µας τροµάζουν και µας ταράζουν. Στις µέρες µας στέρεψε πια και η νοσταλγία για µια Αθήνα πιο ζεστή, ανθρώπινη και φιλική. Συµβιβαστήκαµε ακόµα και µε κάποιες πραγµατικότητες που θέλαµε να πιστεύουµε πως δεν µας αφορούν.
∆ύο βήµατα πιο µακριά, ένας κόσµος αλλιώτικος, που πολύ προβληµατίζει και ελάχιστα εµπνέει. Τι συµβαίνει, αλήθεια, πίσω από τις ερµητικά σφαλισµένες πόρτες και τα κλειστά παράθυρα; Τα ελάχιστα ελκυστικά αυτά εσωτερικά αναδίδουν τη δική τους ιδιότυπη ποίηση και µουσική, που µόνον ένας αισθαντικός, αλλά και στοχαστικός καλλιτέχνης µπορεί να αφουγκραστεί. Η µυρωδιά της µούχλας ανακατεύεται µ΄ εκείνη της παλιοµοδίτικης ξεθυµασµένης κολόνιας, σ΄ ένα παράξενο µοναδικό κράµα. Μια αίσθηση µοναξιάς ένας ασυνήθιστος ερωτισµός... Κυριολεκτικά έτη φωτός µοιάζουν να χωρίζουν το τότε από το τώρα...
Στην τελευταία του αυτή δουλειά ο Βασίλης Καρακατσάνης αποτολµά µια θεαµατική στροφή που ξαφνιάζει και εντυπωσιάζει. Τα όµορφα µοδάτα ρούχα, τα πάρτι της νιότης και της ωριµότητας είναι πια πολύ µακριά. Κυριαρχούν χώροι χωρίς ανοίγµατα, χρώµατα µουντά, εσωτερικά µε φθηνά αντικείµενα, αλλά και µε κάποιες αναµνήσεις αλλοτινής κοµψότητας, µορφές απρόσωπες, σχεδόν συµβολικές. Να’ναι άραγε αλλοδαποί µετανάστες, τσακισµένοι από τη διάψευση κάθε ελπίδας και τη µιζέρια, που καθρεπτίζεται στα θλιµµένα τους µάτια;
Κατά τη φανταστική, απροσδόκητη αυτή περιδιάβαση η διεισδυτική µατιά του καλλιτέχνη ανακαλύπτει και αναδεικνύει την κάθε λεπτοµέρεια, µε χαρακτηριστικές προοπτικές διαστρεβλώσεις, σαν µέσα από έναν ευρυγώνιο φακό. ∆εν πρόκειται βέβαια για µια ρεαλιστική αναπαράσταση, αλλά για µια εκ βάθρων αναδηµιουργία του κόσµου αυτού της διπλανής πόρτας µε µεγάλη ευαισθησία και εσωτερικότητα.
Ακόµα και όταν δεν κερδίζει µε την πρώτη µατιά τον θεατή, ένα τέτοιο ασυνήθιστο οδοιπορικό στις γειτονιές της παρακµής και της εγκατάλειψης, τον συγκινεί βαθιά και τον προβληµατίζει ουσιαστικά µε την ειλικρίνεια και τη γνησιότητά του. Το υπαινικτικό φως, η κάποια µονοτονία του χρώµατος απ΄ όπου δεν λείπουν και ορισµένες εντάσεις, η έµφαση στην κάθε σηµαίνουσα λεπτοµέρεια συντείνουν στη δηµιουργία µιας υποβλητικής, εξαιρετικά φορτισµένης ατµόσφαιρας. Από την ανάπλαση αυτή απουσιάζει κάθε στοιχείο ευχάριστης γραφικότητας ή απαραγνώριστης ταυτότητας. Αν και δεν έχουµε καµιά αµφιβολία ως προς τον τόπο, εντούτοις δεν υπάρχει κάτι τόσο καθοριστικό και τοπικό που να αποκλείει άλλα ενδεχόµενα. Ίσως το φως και τα πρόσωπα των ανθρώπων, ή ακόµα και κάποια φθηνά σκεύη υποδηλώνουν ή υποδεικνύουν µε µεγαλύτερη ακρίβεια ότι αυτά που βλέπουµε εντοπίζονται οπωσδήποτε στην Αθήνα.
∆εν πρόκειται για ένα χρονικό του Αθηναϊκού περιθωρίου στο τέλος του 2000. Ούτε ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τον καλλιτέχνη οι άνθρωποι που κατοικούν στους δρόµους γύρω από την Πλατεία Βάθης, τα προβλήµατα και οι ασχολίες τους. Με πολλή µαεστρία ο Βασίλης Καρακατσάνης αποφεύγει την εύκολη διολίσθηση προς µια εικαστική παραφιλολογία αυτού του τύπου, µε στοιχεία µελοδραµατικά ή µε φανερή διάθεση κοινωνικής κριτικής. Η γραφή είναι αρκετά αφαιρετική, εντυπωσιακά ώριµη και συγκροτηµένη, αλλά και όπου χρειάζεται «φευγάτη». Με τη συγκίνηση του ανθρώπου που νοιάζεται, αλλά και µε την αντικειµενικότητα του παρατηρητή από απόσταση ο Βασίλης Καρακατσάνης αποκαλύπτει τις κρυφές πτυχές της υποβαθµισµένης αυτής περιοχής, παρασύροντας τον θεατή σε µια προσεκτική ενατένιση.
Η δύναµη της τέχνης ξεπερνάει εδώ µε χάρη τους όποιους περιορισµούς της πεζής πραγµατικότητας, µεταµορφώνοντας τους χώρους αυτούς της ευτέλειας και της παρακµής σ΄ ένα µαγικό, ξεχωριστό σκηνικό.
A.Τ.